Duister en briljant

Dit is by far de beste serie die ik ooit heb gezien. Deze serie zet het origineel in de kast. Het is adembenemend rauw en duister. Ontstellend. En verrekte spannend, snel gefilmd, onconventionele opbouw. De cast is goed, het acteerwerk fantastisch. Special effects: top. Het verhaal… briljant… de ontwikkeling in de tijd, zoveel verhaallijnen. Maar ook iedere  aflevering op zichzelf. En de muziek: de ware finishing touch, basic, sterk, één op één met het kloppen van je hart.

.

Met een krat bier naar de Vierdaagsefeesten

De gemeente Nijmegen kondigde deze week voor de aankomende Vierdaagsefeesten strenge alcoholafvalmaatregelen aan: “De afgelopen jaren is de binnenstad tijdens de vierdaagseweek steeds meer bezaaid met blikjes en flessen drank. Vooral flessen (sterke drank) worden op grote schaal van huis meegebracht. Het meebrengen van flessen of blikjes drank is niet toegestaan. Politie en toezichthouders gaan hier dit jaar actief op handhaven.”

En ik maar denken: veul afval, daar hebben we  toch onze bejubelde Dar voor. Ik begrijp het probleem ook niet helemaal. De feesten trekken ieder jaar ruim een miljoen bezoekers. Plus dan nog die 44.000 malloten op wandelschoenen. Goed voor de stad zou je denken, al dat volk binnen de wallen en singels. Dus hoe zit dat nou, met die kneuterige afvalregel?

Wat blijkt: alcohol drinken in de openbare ruimte is –met uitzondering van terrasjes– sowieso verboden. Een krat bier meezeulen is dat niet, zolang de flesjes maar niet op straat geopend worden. Een woordvoerster van de gemeente vind het ook ingewikkeld:  ”Het is lastig uit te leggen. Het is aan de handhavers om te beoordelen wat je bedoeling is. Als je de Coöp uitstapt met een fles rosé en op de fiets naar huis gaat, is het niet de bedoeling dat daar iets van wordt gezegd. Kom je het station uit met een grote tas bier en loop je richting het vermaak, dan kun je wel worden gewaarschuwd dat dat niet de bedoeling is.” Maar… bekeuren kan dus alleen als fles of blik is geopend. “In het andere geval zal men in gesprek gaan: ‘moet dat nou?’”

Oeww wat heb ik daar een schurfthekel aan: handhavers die willen opvoeden. ‘Wat zijn wij daar aan het doen?’ ‘We sjouwen rond met een krat bier en het gaat je geen donder aan wat we daar mee gaan doen. Daaag!’

Gelukkig hebben we wel te maken met de Nederlandse koopmansgeest, ook bij de overheid: supermarkten in het centrum hebben tijdens de Vierdaagse vergunning om ’s avonds gewoon alcohol in plastic of blik te verkopen. Hoeven we die krat gelukkig niet van ver mee te zeulen.

.

Blik

Wat is gaande?

Al drie heb ik erop stukgedraaid. Een eenvoudige van 2,95 euro, een dure van Brabantia en een exotisch ogend exemplaar uit een Franse hypermarché. Is er iets veranderd in het standaardontwerp van het conservenblik? Waardoor de opener geen vat meer heeft op het blik. Een minder dikke rand lijkt wel. Of is er sprake van acuut lichamelijk falen? Iets heel specifieks met fijne motoriek in relatie tot het bedienen van keukengerei. Of is het botte pech? Alledrie de openers ondeugdelijk.

Sta je daar met je blik kikkererwten, worteltjes, bonen, vlaaikersen, ananas, maïs, tripes, fleischwürstl…

Is er iets veranderd? Heb ik een grootse mediacampagne van de gezamenlijke conservenblikmaatschappijen gemist? Iets ronkends met een pakkende slogan. Waar was ik met mijn hoofd, waar was ik lijfelijk, toen alles duidelijk werd toegelicht? Vertel het me. Alsjeblieft, ik krijg geen blik meer open.

.

Vreemd lucht, zeker!

Soms heb je van die typische meldingen…

… en daar gaat dan een regionaal officier gevaarlijke stoffen (ROGS) op af…?!

.

Krap behuisd

Ze hadden er nogal de tijd voor nodig, om het erf van Jacko teruguit te verlaten. Het is natuurlijk ook maar een klein voortuintje, waar manoeuvreren geen sinecure is. Ach wat ook, het heeft niet mogen baten. De man is niet meer. De vredige leegte hebbe zijn ziel.

.

Ik ben niet kwijt…

Ik ben op reis, kijk maar in mijn kaft!

In een hoekje van mijn favoriete filmhuis staan een paar plank boeken. Nu is het al een leuk hoekje, want je zit er achter de deur zonder dat het vervelend is en je kunt precies de mensen zien die naar de bioscoop- en theaterzalen gaan en je hebt zicht op het nieuwe leuke cafédeel en je hebt geen last van het oude cafédeel. Maar die boeken voegen wat toe. Het is een rare verzameling. Mijn oog werd getrokken door een boek met in oud-futuristische, blauwe letters SF erop, De heren van de kosmos van Philip José Farmer.

Farmer, hij overleed in februari van dit jaar, is de eerste sf-schrijver die het taboe van seks in de science-fiction doorbrak. Zijn grootste belangstelling gaat uit naar linguïstiek, mythologie, zeppelins en Tarzan, leert de kaft. Potverdorie, ik had hier meteen een mooi boekje te pakken. Dat van die seks was meteen al duidelijk; de kaft spreekt boekdelen. Het boek, zowaar het derde deel van een serie, gaat over Wolff en Kickaha. Wolffs universum -hij is heer van de schalenwereld- wordt aangevallen door 50 sinistere, onsterfelijke stolpgeesten, die de macht bezitten om mensen van hun persoonlijkheid te beroven. Wat een heerlijk oude sf-ingeving. Zo worden ze allang niet meer gemaakt. Doet me denken aan de eerste series StarTrek met de onverschrokken Kirk en zijn companen, die mensachtige aliens tegenkomen, in het bezit van bijzondere krachten (not as we know it) en onvoorspelbaar en onbetrouwbaar als de neten zijn. Of de oude Galactica-serie, waarin Starbuck en Boomer doodleuk naar een discoplaneet gaan -”op zoek naar aanwijzingen”- compleet met negroïde, soepel dansende vrouwen met enorme kroeskoppen en drie ogen ieder; terwijl de aarde toch in groot gevaar is. Anyway, het is aan Kickaha de Arglistige, aardse vriend van Wolff, om een verwoede strijd aan te gaan met den aanvaller; die daarbij een roedel bloeddorstige halfpaarden optrommelt en reuzenadelaars van de harpij Podarge en Teutoonse ridders met pieken en zwaarden. Dat lukt ’m natuurlijk nooit en hij wordt dan ook gevangen genomen en in het meest hermetisch afgesloten gevang gegooid. Hij weet daar natuurlijk uit te ontsnappen, maarrr raakt daarna weer bekneld in een gesloten circuit van een materiezender. Je hebt van die dagen… En dan is er ook nog de strijd om het hart  van de mooie Anana, de verwende en trotse zuster van Wolff, die een aardse man geen echte man vindt. Ik denk dat daar de bevrijdende passievolle seks om de hoek komt kijken. Dat zal geen softe zijn, die Anana.

Ik heb het meegenomen, dit ontroerend achterhaalde boekje. Ik mag het niet houden, het is om weer door te geven. Maar het is toch een genot om dit heel even, een paar weken in mijn bezit te hebben. Misschien wel als eerbetoon aan deze zedeloze wegbereider die ik nooit gelezen heb, op de tafel van mijn secretaire, de kaft uitdagend naar boven. En heel misschien ga ik nog lezen hoe het afloopt met Wolff en met Kickaha en Anana.

.

Jos en Ger en de gebroken Belg

De schaamte voorbij. Ik kom er voor uit. Ik biecht op: ik kijk met graagte naar het programma wegmisbruikers. Na een werkdag op kantoor lui op de bank. Hardop verbazing uitend over de ongelooflijke horkerigheid van menig chauffeur en de kleinzieligheid van sommige politieacties. Ik raak er volledig ontspannen van.

En ik ben al helemaal fan van surveillanten Jos en Ger van het korps Brabant-Zuidoost. Wat een fijne kerels zijn dat. Niet van hun stuk te brengen, eerlijk en sociaal. Kijk hier bijvoorbeeld maar (op 36 min 37 sec). Ik geniet ervan. Ik geef het toe. En ik ben vast niet de enige. Toch..?

.

P.S.  Blik op de weg daarentegen is bagger. En ook al geen leuke presentator. Niet naar kijken. Bah!

.

Short film 2

What´s in the box? En wie is de maker van deze opvallende ‘home video’…?

.

Short film 1

Signs

.

Brave knut

Maar Knut zou dat ook nooit doen..! Die wast zijn wit voetje in onschuld.

.

Vrolijke crisis

Hear, hear! Vooraanstaand trendwatcher Adjiedj Bakas spreekt:

“De economie krimpt in 2009 tussen 0 en 1 procent. Het wordt een sober jaar en hard werken, de huizenmarkt wordt lastiger en er worden minder kinderen geboren. Wat mensen dan willen is behaaglijkheid en nostalgie. En in crisistijd zoeken mensen vrolijkheid.”

Nostalgie en vrolijkheid dus.

Voetsporen

Zo fijn! En hoe vaker je ‘m hoort…

hoort en hoort…

.

Surface

Hebben, wil ik, dit.

Oengaboenga… me man, me control you, machine!

persbericht Microsoft

.

Indiase curry met kikkererwten en mango

 

Fuck die platenmaatschappijen

Jammer! Het was een mooi concept.

In plaats dat die maatschappijen dit zien als een mooie reclameuiting voor hun producten…

Locatietoneel

Ik werk vandaag thuis.  Aan de eetkamertafel, voor het raam. Het is een druilerige dag, maar er is een hoop te zien buiten! Op mijn werk heb ik een miniraampje, waar ik -als ik mijn nek verdraai- net een klein reepje straat door kan zien. Hier is het één groot openluchttheater. Wat ik zie: de pakjespostbode-met-de-grote-bus die een paar keer langsliep en uiteindelijk tot drie keer toe met een pakket aan kwam zetten. Voor anderen, die wel tot 100 meter verder wonen. “Je bent de enige die thuis is in de straat.” En nog een postbode op de fiets, een lopende postbode (die een gratis tijdschrift komt brengen) en een postbode in een bestelbusje. Je zou hier niet zeggen dat het digitale tijdperk is aangebroken.

Maar wat ik ook zie: mijn schuinoverbuurman bij de openbare GFT-bak. Wel tien keer! Telkens om een friemeltje groen te deponeren. Met de grootste zorgvuldigheid laat hij bijvoorbeeld het steeltje van zijn appel erin vallen, met een takje veegt hij vervolgens de randjes van de bak minutieus schoon, zwaait nog zes keer de klep open en dicht en wacht evenzoveel seconden, voordat hij uiteindelijk het handvat met een brede zwaai loslaat. Wat een ellende. Een volwassen man, beetje serieus zelfs, zo in beslag genomen door zijn compulsie.

En verder natuurlijk een zwik mensen dat als figurant langs mijn raam loopt, bromt of fietst, af en toe een woesj uit de windmachine en hier en daar een toneelregenbuitje.

Over een week weer thuiswerken, ik ben benieuwd wat het volgende bedrijf brengt……

De twittermens

Dus. Heeel belangrijk. Dat Twitteren.

Speculeren

“Als de nieuwe [co]piloot heeft bewezen dat hij het toestel zelfstandig aan de grond kan zetten, is zijn opleiding op het bewuste type toestel helemaal afgerond. Dan zou hij kunnen ingrijpen als de eerste piloot daar niet meer toe in staat is.“

Als je de noodlottige afloop van vlucht TK1951 kent, krijgt zo’n gegeven een emotionele lading. Ik betrap mezelf op speculatieve gedachten. “Moet hier de oorzaak van het falen gezocht worden, zat het in onzorgvuldig handelen van de piloten? Of was het falen toch van technische of procedurele aard?”

Waardoor ik me al snel afvraag waarom het zo moeilijk is als relatieve buitenstaander afstand te bewaren. En wat voor nut het heeft, dat de media telkens kleine nieuwe feitjes publiceren. Moeten ze (en wij dus ook) niet rustig wachten tot alle feiten in samenhang bezien kunnen worden? Of zit het te sterk  in onze aard verankerd, om direct aard en oorzaak te willen kennen? Om recht te doen gelden en om overlevenden en nabestaanden een reden te geven voor het leed dat hun deel is? Komt dat speculeren dus voort uit rechtvaardigheidsgevoel en medemenselijkheid? Of komt het eerder (juist) voort uit egocentrisme; heeft het te maken met een primitieve overlevingsdrang? “Ik wil weten wat de oorzaak was, want dan kan ik misschien voorkomen dat mij hetzelfde noodlot treft.”

Wat dat betreft is het dispuut tussen de Onderzoeksraad voor Veiligheid en Justitie ook wel interessant. Die gaat feitelijk over de vraag wat maatschappelijk gezien meer van belang is: de oorzaak vaststellen of de schuld bepalen? Daar zijn we als samenleving blijkbaar nog niet uit. Voor de black box geldt in ieder geval: wie hem als eerste in handen heeft, die heeft de zeggenschap.

Ik ga in ieder geval proberen niet te speculeren over de oorzaak en zeker niet ongenuanceerd te denken over de schuldvraag. Zal niet meevallen: misschien moeten we nog wel een jaar wachten op de definitieve onderzoeksresultaten…

 

bron tekst - bron foto

Eindeloos wandelen

Vind je het wel leuk waar we heen gaan?

Ja, ik vind het echt leuk.

Maar we doen altijd wat ik wil. Wat vind jij nou leuk?

Nou, ja, gewoon, waar we heen gaan, dat vind ik leuk.

Ja maar, wat zou jij uitkiezen als we ergens heen zouden gaan? Wat zou je mij willen laten zien? Wat is voor jou belangrijk?

……

Ehm… nou… ja… Noordoost-Groningen bijvoorbeeld. Of de kust van Bretagne. Of Ierland of Noorwegen. Ik hou wel van desolaat. Het moet er kaal en schraal zijn. Niet te veel mensen. Of in ieder geval moeten de mensen er niet zo belangrijk zijn. Ik hou van de natuur. Die was er eerder. Het moet desolaat zijn, waar ik jou mee naar toe neem. En dan gaan we mooie foto’s maken. En eindeloos wandelen en ons klein voelen. Dat vind ik echt leuk.

Fijn… ik ook.

 

De Usynlige

  triest, mooi, ingetogen, briljant!  (en adembedemende muziek)

imdb

klik voor trailer ↓