Postvakantiedip

Een beetje treurig, zo voelt het, om na een superweek Sicilië met acht vrienden weer thuis te komen. Zeker als anderen dat thuiskomen samen vieren. Samen uitpakken, met zijn tweeën wat gaan eten in de stad, daarna op de bank ploffen en bij een wijntje moe van een intense week tevreden in slaap vallen.

Mijn huis was leeg. Frits was wel bijzonder blij me weer te zien en we hebben een uur of wat geknuffeld en ik kreeg wel duizend kopjes. En het licht en de tv sprongen ’s avonds heel gezellig automatisch aan omdat de timer er nog tussen zat.

Vandaag is de day after en ik weet wat helpt: opruimen, schoonmaken en 100 keer First day of my life draaien, het geluid op meeblèrniveau…. Mijn tevredenheid keert terug en dan plingplongt ook nog een goede vriendin per msn mijn huis binnen voor een bakje koffie.

Ik zet de mediaplayer op random en ik weet: ik ben gezegend met geweldige vrienden en een korte diphersteltijd. Het leven is niet slecht. En zometeen lekker naar de blonde pater om bij te kletsen onder het genot van een latte en een BP-club.

   

plakken.nl

Net terug in Nederland, na een vakantie met vrienden op Sicilië. Ronkend van de honger -de vliegreis was te vroeg ingepland om slaaptijd te willen verspillen aan ontbijt en het vliegveld te klein om na de incheck iets dergelijks te kunnen serveren- gooi ik mijn tas af en loop naar de koelkast. Ik ben zo’n man die zonder benul een volle koelkast achterlaat bij vertrek naar een vakantiebestemming en dat wreekt zich weer eens. Ik poog nog als een eigentijdse ontdekkingsreiziger met een schilmesje door de micro-jungle in mijn koelkast heen te komen, maar bedenk dan dat dat een zinloze actie is. Er is daar geen eetbaar voedsel meer te vinden. Maar no worries! Met de vakantierelaxtheid nog in de bast zwiep ik een boodschaptas over de schouder en flipflop op mijn slippertjes naar de Albert Heijn.

The whitest boy alive

Het begrip Josti mag worden herzien. Eindelijk is er concurrentie op niveau: vier dromerige, graatmagere, puberaal-onhandig met spierloze armen zwaaiende, uiterlijk volkomen in de jaren ‘80 blijven stekende, stressonbestendige, onderling ogenschijnlijk miscommunicerende, autistische, bij regelmaat dazig met openhangende mond spelende, door veuls te grote jukbeenbedekkende brillen kijkende, edoch harmonieuze, lichtvoetig dansbare, subtiele neo-discomuziek voortbrengende jongemannen… the whitest boy alive. Ik had ze met Lowlands gemist, maar dat is nu helemaal goed gemaakt in ons eigen Doornroosje. Fijn!

   

Exit Herman

Hij is weg. Op het laatste werd hij een beetje slordig, een paar stukkies moet ik licht opschuren en bijlakken, hier en daar wat aanstippen, maar hij is weg.

Hij is weg. Wat een gast. Wat een rare gast. Tot op het einde verhalen. Over zijn krakkemikkige moeder die hij vorige week in een vechtpartij met zijn broers per ongeluk tegen de vlakte sloeg. Dat hij een paar weken geleden in een Arnhems park werd overvallen en bestolen van een paar honderd euro (geld van mij nota bene). En vervolgens bij het doen van aangifte op het hoofdbureau van politie acuut werd aangehouden wegens nog uitstaande boetes. Een verhaal over zijn patatzaken waarvan er één van de hand moest. Een onklaar gemaakte thermostaat deed het werk, vier ton verzekeringsguldens werd in de achterzak gestoken. Iedere week waren er weer nieuwe verhalen uit het verleden en van recente aard. Iedere week veinsde ik interesse. Iedere week dacht ik: nog even, het is bijna klaar. Iedere week wist ik niet wanneer hij zou komen. Iedere week probeerde ik hem in het gareel te krijgen. Iedere week sliep ik slechter.

Hij is weg. Hij is weg, alsof we uit elkaar zijn. Het nieuwe voordeurslot zit erin, ik ben nog een beetje verdwaasd. Maar het is goed zo.

   

Straf geval

klik  Die man zal toch zeker vijf maanden strafvermindering krijgen?

   

Lente

Vergeet rokjesdag. Dat is een raar Martin Bril-achtig verzinsel. Het is pas lente als je je eerste grote kom pastasalade hebt gemaakt. En verorberd in het park, de achtertuin of op het balkon tweehoog achter.

Vandaag is mijn lente.

    

MGMT + FatM

Gisteren speelde MGMT in Roosje. En -zo waren we getipt- er zou een goed voorprogramma zijn. En zo was het. Florence and the Machine speelde goed!    (debuutalbum)

Kunnen Chinezen dyslectisch zijn?

Het duurde even, maar ik heb het antwoord gevonden op de vraag.

Ketsgek

Ik word gek van die man. Ketsgek. Negen weken zit ie al in mijn aura. Ik kom niet meer tot rust in mijn eigen huis. Rare kerel. En al dat dom klusjesmannengelul. Horendol word ik ervan. En die verhalen over zijn verleden. Die kwamen natuurlijk pas nádat ik hem mijn voordeursleutel had gegeven.