Ketsgek

Ik word gek van die man. Ketsgek. Negen weken zit ie al in mijn aura. Ik kom niet meer tot rust in mijn eigen huis. Rare kerel. En al dat dom klusjesmannengelul. Horendol word ik ervan. En die verhalen over zijn verleden. Die kwamen natuurlijk pas nádat ik hem mijn voordeursleutel had gegeven.

Over zijn 14 kinderen. Dat wil zeggen 12 die hij zeker weet, bij vijf vrouwen en 2 waarvan hij een sterk vermoeden heeft. Die vijf vrouwen, daar is hij stuk voor stuk mee getrouwd geweest en weer van gescheiden. En nu woont hij bij zijn moeder, een kamper die eigenwijzer is dan gezond voor haar is. En door al die kwalen, dokterbezoeken en klaagpartijen van haar, is mijn mannetje maar de helft van de tijd hier. Überhaupt begint zijn werkdag niet eerder dan 10.0 uur -vóór die tijd eist zijn moeder koffie, hulp met het aantrekken van d’r steunkousen, een goeie schrobbeurt en wat niet meer- en tegen vijven gaat hij zijn gereedschap alweer schoonmaken. Want ja, er moet gekookt worden voor de moeder.

Maar dat gelul en die moeder, dat is tot daar aan toe. Hij blijkt ook een flink crimineel verleden te hebben. Stuk of acht seksclubs gehad, met overal een Oost-Europese dame of 15. En altijd wel één of een paar die hij ook persoonlijk ‘onderhield’. Verder heeft hij zichzelf illegaal verrijkt als koppelbaas. En hij heeft in de autodiefstal gezeten. De grootschalige tak welteverstaan, met linke Italiaanse compagnons. Voor de politie heeft hij ook nog een tijdje de boel lopen verlinken. Maar dat mag niet meer sinds Van Traa. Tienduizend euro per dag verdiende hij op zijn top. Miljonair, veel dure auto’s en wijven, 15 uur per dag keihard werken, op de been gehouden door drugs en drank.  Totdat Justitie hem na 20 jaar te pakken kreeg. En hem he-le-maal kaal plukte. Nu al is beslag gelegd op het pensioen dat hij over een paar jaar krijgt en hij kan geen luxe product meer kopen of het wordt hem afgepakt. De man heeft geen rooie cent meer. En daarom klust hij bij, uitgerekend bij mij. Al negen weken.

Het moge duidelijk zijn: ik ben er klaar mee. Ik word er gek van en het voelt met de dag slechter. Hij doet zijn werk goed, is goedkoop en ik heb hem nergens op kunnen betrappen, dat moet ik hem nageven. Maar ik heb het gevoel constant alert te moeten zijn. Ik geef hem nog een week. Dan moet het af zijn. En anders heeft hij pech. Het huis ziet er sowieso nu al stukken beter uit en die laatste likjes verf, een halve deurpost hier en een drempel daar… dat kan ik zelf wel. Een week en dan ben ik er van af. Het nieuwe voordeurslot ligt al klaar.