Vast al bij velen bekend, dit filmpje, maar in mijn beleving zo grappig en herkenbaar en goed gemaakt, dat ik het die enkele lezer die er nog niet mee bekend is, niet wil onthouden.
Archief voor augustus 2008
Personeelsuitje
Geplaatst door Walski en ik op 22 augustus 2008
Geplaatst in film | Getagged: Humor, Lucky TV, Untergang | 1 reactie »
Boekschrijven
Geplaatst door Walski en ik op 22 augustus 2008
De grootste schrijfinspiratie komt voor het insluimeren en tijdens het drinken. Jammer alleen dat dit nou net de twee momenten zijn dat een mens wat minder helder is. Al levert het wel bevreemdende teksten op. Zoals deze, als bijrijder de buitenwereld observerend, ingetypt op mijn mobieltje, op weg terug van de HMH:
“Wat heb je die sinterklaas mooi ingekleurd. Dat soort werk. Qua kunst vond ik het wel aardig, maar de presentatie kon moeilijk provincialer. Er moet meer piepschuim komen, qua materiaal. Veel kuchend praten. Kozerliteratuur. Shoarma stank promt zette hij de deur open koud. Na mij werd driftig in de shoarmarol geploegd, het zou nog een drukke avond worden. Is echt heel heet, broodje met brandvlek in midden. Schaap voor tweede keer geschoren.”
En dacht ik hier nou werkelijk, daags erna, een logje uit te kunnen halen: “caviacase teletekst og thunder.”
Gelukkig heb ik een nieuw inspiratiemoment ontdekt in het boeklezen. En heb ik de anale schroom laten varen om een boek onbeschreven te laten. Ideaal aantekenmateriaal, die maagdelijk witte randen.
Geplaatst in hier | Getagged: Anale fase, Inspiratie | Leave a Comment »
Eender
Geplaatst door Walski en ik op 13 augustus 2008
“Zouden we telepatisch zijn? Of denken we toevallig gewoon vaak hetzelfde?”, vroeg ze. We hadden al even niets meer gezegd.
“Ik denk dat we één en dezelfde persoon zijn in parallelle werelden”, uitte ik na enige aarzeling mijn vermoeden. “Die werelden trekken samen krom en de buitenste twee naderen elkaar soms. En heel af en toe overlappen die uiteinden per ongeluk. Dat zal bij mij, wij, ons zijn gebeurd. We denken te vaak hetzelfde. Op hetzelfde moment. We moeten wel dezelfde persoon zijn, in overlappende parallelle werelden.”
Ze liet het op zich inwerken. Staarde weg. Ik liet haar even gaan. We zaten op een fijn terras in de Perigord Vert, klein dorp, oorspronkelijke Franse sfeer, Philippe had ons juist voorzien van een tweede glas pils.
“Het is niet te bevatten. Maar ik kan het ook niet anders verklaren”, verbrak ik de stilte.
Geplaatst in hier | Getagged: parallelle werelden, Perigord Vert | 5 Commentaar »
