Een luie zondagochtend

Veel dingen zijn fijn: koffie, sneeuw, wandelen daarin, lezen, films kijken, met vrienden in de kroeg geraken, spontaan of niet, muziek luisteren, doezelen in een groezelig bed, eitjes met zachte dooier. Het allerfijnst is als een paar van die dingen samenkomen op een zondagochtend in de vroege winter. Zoals nu. We zitten samen aan de grote woontafel. Mijn lief leest de krant . Ik zit achter de laptop. Essie Jain heeft zojuist Marianne Faithfull afgewisseld op de luisterpaal en brengt luiwarme muziek de woonkamer in, ik neem nog een slokje cappuccino die mijn meisje voor me maakte, poes Frits knort een beetje voor zich uit op de wetenschapsbijlage. Krant, internet en koffie wisselen elkaar deze ochtend af. Modern zappen tussen media. De resten van het ontbijt staan nog op de tafel, het gordijn hangt half open en buiten worden de restjes sneeuw van gisteren aangevuld met vers wit. Indrukken en emoties vloeien prettig traag in elkaar over. We beleven een luie zondagochtend die nooit voorbij gaat.

Zadel

Gehoord aan de bar van de oudste kroeg van Nijmegen:

D’r stond net iemand tegen mijn fiets aan te piesen! Ik zeg dat ie moet oprotten, antwoordt hij: ‘ik pis toch niet over je zadel ofzo.’ Nou ja, dat is toch niet normaal…?!

Miriam Makeba

Vaarwel, Mama Africa!

Bonuskaartnummer

Ik sta in de rij voor de kassa bij mijn buurtsuper. ‘Heeft u een bonuskaart meneer’, vraagt het kassameisje. ‘Nee maar ik weet mijn nummer wel uit het hoofd’, repliceert de klant.

…?!?…

Ik kan mijn lach niet inhouden en vraag grinnikend aan mijn voorganger: ‘jij weet je bonuskaartnummer uit je hoofd??’ Waarop hij -jonge gast, stereotypisch bleek, enthousiast- omstandig begint uit te leggen dat het nummer een logisch opbouw heeft, namelijk de eerste twee cijfers zus en daarna vier cijfers zo en dan bladiebla en dus blijven er nog maar zeven cijfers over en die zijn natuurlijk makkelijk te onthouden. Het kassameisje kijkt verveeld en ik knipper verbaasd met mijn ogen. Er zijn werkelijk mensen die hierover nadenken.

‘Natuuurlijk, dat maakt het een stuk makkelijker.’

Al het goede

Het was een weekend van kroegbezoek en bedliggen. Bij het laatste -bezijdens de nachtelijke en vroegdaagse uren- met de krant ter hand, koffie erbij, boterhammen en alles delend met mijn lief. Wat viel op, naast het al vertrouwde kredietleed en Obama-nieuws?

Een boek van Mark Lynas: Six degrees, over de gevolgen van globale temperatuurstijgingen. Een kleine zoektocht op internet leverde zelfs een bijhorend filmpje op. En voilà: er is door een idealistische uitgever voor een luttele 5 euro ook een Zes graden uitgegeven en een Nederlandse website gelanceerd. Als ik de samenvatting en het commentaar lees -beide zijn indrukwekkend- dan lijkt het hoogste tijd voor een ministerie van ‘Energie en Klimaatverandering’ in Nederland en Europa en ieder land daarbuiten en een wereldwijde aanpak à la kredietcrisis. Als het al niet te laat is, want dan kunnen we maar beter leven en genieten in de laatste overvloed. “I have seen an end of all perfection: but thy commandment is exceeding broad.” Jaja, ik ben in ieder geval blij dat ik hoogstens het begin van het einde ga meemaken. 

En in de Intermediair, die ik later op het toilet doorbladerde, viel me dan nog op dat er leven mogelijk is in het doodse heelal. Beerdiertjes (Tardigrada), ongewervelden van eentiende tot anderhalve milimeter lang, die overal op aarde voorkomen, zijn onlangs bij experiment meegestuurd met een ruimtevaartuig. Wat bleek: het vacuüm, een temperatuur van net iets boven het absolute nulpunt, duizend maal sterkere UV-straling van de zon dan op aarde en een bombardement van kosmische straling deerde de beestjes niet. Terug op aarde kropen ze nog net zo vrolijk rond als voorheen. En ze konden zich naderhand ook nog allemaal voortplanten. Misschien staan de beerdiertjes wel aan het begin van de lijn van opvolgers der mensheid. Samen met de sterke en nijvere mieren, kan ik me zo voorstellen. En allez… en met mijn vrienden, de kabouters (die mijn bank verdorie alweer bevolkt hebben; onuitroeibaar die gasten).

Het fenomeen Marga

Marga   van Praag, fenomeen, ongeremd betrokken, vereerd en verafschuwd. Veertig jaar bij de omroep. “Ik kan moeilijk afscheid nemen, dat is niet mijn sterkste kant.” Maar nu is daar dan toch haar moment. Een tijdperk komt ten einde, van jeugdjournaal tot human interest-rapportages. 

modern AND music

Fijn, al die moderne manieren om muziek te luisteren. Bij ieder gemoed een genre én een spot.

3voor12

concert vault

fabchannel

last.fm

radio 6

sell a band

     

Iemand nog een tip voor meer koele muziek-sites…?

Bobama

Yes! We! Can!

First Dog

Een spannende strijd, fantastische overwinning, historisch ook, hoop voor de toekomst, maar mijn ogen liepen pas over toen Barack tijdens zijn overwinningstoespraak rechtstreeks tot zijn dochtertjes sprak.

“Sasha and Malia,  I love you both. More than you can imagine. And you have earned the new puppy, that’s coming with us to the White House.”

Mooi. Niets meer aan doen. Hoop voor dat grote land. En misschien voor de wereld. En een pooch voor de kids. Hoera voor Obama! En Michelle en Sasha en Malia. En de First Dog.