Al het goede

Het was een weekend van kroegbezoek en bedliggen. Bij het laatste -bezijdens de nachtelijke en vroegdaagse uren- met de krant ter hand, koffie erbij, boterhammen en alles delend met mijn lief. Wat viel op, naast het al vertrouwde kredietleed en Obama-nieuws?

Een boek van Mark Lynas: Six degrees, over de gevolgen van globale temperatuurstijgingen. Een kleine zoektocht op internet leverde zelfs een bijhorend filmpje op. En voilà: er is door een idealistische uitgever voor een luttele 5 euro ook een Zes graden uitgegeven en een Nederlandse website gelanceerd. Als ik de samenvatting en het commentaar lees -beide zijn indrukwekkend- dan lijkt het hoogste tijd voor een ministerie van ‘Energie en Klimaatverandering’ in Nederland en Europa en ieder land daarbuiten en een wereldwijde aanpak à la kredietcrisis. Als het al niet te laat is, want dan kunnen we maar beter leven en genieten in de laatste overvloed. “I have seen an end of all perfection: but thy commandment is exceeding broad.” Jaja, ik ben in ieder geval blij dat ik hoogstens het begin van het einde ga meemaken. 

En in de Intermediair, die ik later op het toilet doorbladerde, viel me dan nog op dat er leven mogelijk is in het doodse heelal. Beerdiertjes (Tardigrada), ongewervelden van eentiende tot anderhalve milimeter lang, die overal op aarde voorkomen, zijn onlangs bij experiment meegestuurd met een ruimtevaartuig. Wat bleek: het vacuüm, een temperatuur van net iets boven het absolute nulpunt, duizend maal sterkere UV-straling van de zon dan op aarde en een bombardement van kosmische straling deerde de beestjes niet. Terug op aarde kropen ze nog net zo vrolijk rond als voorheen. En ze konden zich naderhand ook nog allemaal voortplanten. Misschien staan de beerdiertjes wel aan het begin van de lijn van opvolgers der mensheid. Samen met de sterke en nijvere mieren, kan ik me zo voorstellen. En allez… en met mijn vrienden, de kabouters (die mijn bank verdorie alweer bevolkt hebben; onuitroeibaar die gasten).