De twittermens

Dus. Heeel belangrijk. Dat Twitteren.

Speculeren

“Als de nieuwe [co]piloot heeft bewezen dat hij het toestel zelfstandig aan de grond kan zetten, is zijn opleiding op het bewuste type toestel helemaal afgerond. Dan zou hij kunnen ingrijpen als de eerste piloot daar niet meer toe in staat is.“

Als je de noodlottige afloop van vlucht TK1951 kent, krijgt zo’n gegeven een emotionele lading. Ik betrap mezelf op speculatieve gedachten. “Moet hier de oorzaak van het falen gezocht worden, zat het in onzorgvuldig handelen van de piloten? Of was het falen toch van technische of procedurele aard?”

Waardoor ik me al snel afvraag waarom het zo moeilijk is als relatieve buitenstaander afstand te bewaren. En wat voor nut het heeft, dat de media telkens kleine nieuwe feitjes publiceren. Moeten ze (en wij dus ook) niet rustig wachten tot alle feiten in samenhang bezien kunnen worden? Of zit het te sterk  in onze aard verankerd, om direct aard en oorzaak te willen kennen? Om recht te doen gelden en om overlevenden en nabestaanden een reden te geven voor het leed dat hun deel is? Komt dat speculeren dus voort uit rechtvaardigheidsgevoel en medemenselijkheid? Of komt het eerder (juist) voort uit egocentrisme; heeft het te maken met een primitieve overlevingsdrang? “Ik wil weten wat de oorzaak was, want dan kan ik misschien voorkomen dat mij hetzelfde noodlot treft.”

Wat dat betreft is het dispuut tussen de Onderzoeksraad voor Veiligheid en Justitie ook wel interessant. Die gaat feitelijk over de vraag wat maatschappelijk gezien meer van belang is: de oorzaak vaststellen of de schuld bepalen? Daar zijn we als samenleving blijkbaar nog niet uit, als voor de black box geldt: wie hem als eerste in handen heeft, die heeft de zeggenschap.

Ik ga in ieder geval proberen niet te speculeren over de oorzaak en zeker niet ongenuanceerd te denken over de schuldvraag. Zal niet meevallen: misschien moeten we nog wel een jaar wachten op de definitieve onderzoeksresultaten…

 

bron tekst - bron foto

Eindeloos wandelen

Vind je het wel leuk waar we heen gaan?

Ja, ik vind het echt leuk.

Maar we doen altijd wat ik wil. Wat vind jij nou leuk?

Nou, ja, gewoon, waar we heen gaan, dat vind ik leuk.

Ja maar, wat zou jij uitkiezen als we ergens heen zouden gaan? Wat zou je mij willen laten zien? Wat is voor jou belangrijk?

……

Ehm… nou… ja… Noordoost-Groningen bijvoorbeeld. Of de kust van Bretagne. Of Ierland of Noorwegen. Ik hou wel van desolaat. Het moet er kaal en schraal zijn. Niet te veel mensen. Of in ieder geval moeten de mensen er niet zo belangrijk zijn. Ik hou van de natuur. Die was er eerder. Het moet desolaat zijn, waar ik jou mee naar toe neem. En dan gaan we mooie foto’s maken. En eindeloos wandelen en ons klein voelen. Dat vind ik echt leuk.

Fijn… ik ook.

 

De Usynlige

Triest, mooi, ingetogen, briljant!  (en adembedemende muziek)

imdb

klik voor trailer ↓

ijl

Ik liep vandaag langs de bouwplaats. Een blauwe, koude dag. Twee betonvlechters aan het werk. Nors, dik aangekleed, sjaal over voorhoofd en oren gewikkeld, peuk in de mondhoek, stalen punten afknippend. Dat is wat ze te horen kregen vanochtend en dat is wat ze doen: puntenknippen. En John Lennon klonk ijl over de bouwplaats, over die stuurse koppen heen: imagine all the people, living for today, sharing all the world… Het was een mooi contrast.

Terug naar de basis

Het is een daad van verzet. Het afwijzen van opgedrongen loyaliteit, voor dit of dat systeem. Vandaag wiste ik de sterren uit mijn iTunes. De sensatie van hervonden vrijheid. Terug naar de oude manier van muziek beleven: mappenstructuur openen, CD-hoes aanklikken, Ctrl-A, met rechtermuisknop een speler naar keuze selecteren. Terug naar de inhoud, weg met de analiteit van de vorm, de nummers in bedoelde volgorde, de eenvoudige beleving van de muziek en de context van het album.

Ik verwijderde ook mijn Hyves.

 

Notities

Gisteren was het drie jaar geleden dat jij mijn eerste logje schreef. En een jaar geleden kwam ik naast je staan. Maar dit is niet mijn leven, Walski. Ik ben geen schrijver uit innerlijke noodzaak. Je was mijn therapievorm. Door jou kon ik mezelf weer definiëren en vond ik troost. Ik had dat nodig. Ik creëerde je, meteen na mijn scheiding. Achter jouw rug kon ik groeien. Maar nu heb ik dat niet meer nodig, ik ben klaar. Ik ben ik, zonder Walski, herboren en ongeduldig.

Ik zal vast af en toe nog een stukje schrijven, “over wat mij verwondert aan de dingen en de mensen om mij heen, over wat ik zie en ruik en hoor en verzamel, en proef en doe en denk”, zoals ik dat op mijn eerste weblog aankondigde. Maar ik wil meer dan schrijven alleen, om de begeestering en onbevangenheid niet te verliezen. Ik wil de wereld vatten, meer dan alleen de kern raken. Dit portaal is maar één van de vele plekken waar het leven is. En schrijven is maar één van de uitingen die er zijn. Daarom, op deze plaats, als weerslag van het echte leven, mijn foto’s, verwonderingen, links, recepten, intrigerende nieuwsfeiten, aantekeningen en al wat zo opkomt. Niet als hoogstaande uiting van creativiteit. Zie het als een meerdimensionale Twitter-pagina. Vanaf vandaag is dit het notitieboekje van Walski en ik. Welkom!