Voetsporen

Zo fijn! En hoe vaker je ‘m hoort…

hoort en hoort…

.

Surface

Hebben, wil ik, dit.

Oengaboenga… me man, me control you, machine!

persbericht Microsoft

.

Indiase curry met kikkererwten en mango

 

Fuck die platenmaatschappijen

Jammer! Het was een mooi concept.

In plaats dat die maatschappijen dit zien als een mooie reclameuiting voor hun producten…

Locatietoneel

Ik werk vandaag thuis.  Aan de eetkamertafel, voor het raam. Het is een druilerige dag, maar er is een hoop te zien buiten! Op mijn werk heb ik een miniraampje, waar ik -als ik mijn nek verdraai- net een klein reepje straat door kan zien. Hier is het één groot openluchttheater. Wat ik zie: de pakjespostbode-met-de-grote-bus die een paar keer langsliep en uiteindelijk tot drie keer toe met een pakket aan kwam zetten. Voor anderen, die wel tot 100 meter verder wonen. “Je bent de enige die thuis is in de straat.” En nog een postbode op de fiets, een lopende postbode (die een gratis tijdschrift komt brengen) en een postbode in een bestelbusje. Je zou hier niet zeggen dat het digitale tijdperk is aangebroken.

Maar wat ik ook zie: mijn schuinoverbuurman bij de openbare GFT-bak. Wel tien keer! Telkens om een friemeltje groen te deponeren. Met de grootste zorgvuldigheid laat hij bijvoorbeeld het steeltje van zijn appel erin vallen, met een takje veegt hij vervolgens de randjes van de bak minutieus schoon, zwaait nog zes keer de klep open en dicht en wacht evenzoveel seconden, voordat hij uiteindelijk het handvat met een brede zwaai loslaat. Wat een ellende. Een volwassen man, beetje serieus zelfs, zo in beslag genomen door zijn compulsie.

En verder natuurlijk een zwik mensen dat als figurant langs mijn raam loopt, bromt of fietst, af en toe een woesj uit de windmachine en hier en daar een toneelregenbuitje.

Over een week weer thuiswerken, ik ben benieuwd wat het volgende bedrijf brengt……